Na zdjęciu: przycięty fragment „dekretu o eutanazji” wydanego przez Hitlera w październiku 1939, źródło: Wikimedia CommonsPoczątki programu likwidacji „życia niewartego życia”
20 lub 21 września 1939 r. w „Grand Hotel” w Sopocie odbyła się narada z udziałem Hitlera, w której uczestniczyli m.in. dr Karl Brandt (1904-1948) – osobisty lekarz Hitlera, Philipp Bouhler (1899-1945) – szef Kancelarii Führera i dr Leonardo Conti (1900-1945) – minister zdrowia Rzeszy, na której to Hitler przedstawił plany dotyczące likwidacji na terenie Niemiec osób umysłowo chorych, wychodząc z założenia, że wpłynie to na utrzymanie „czystości niemieckiej krwi”. Efektem tego spotkania był podpisany przez niego tzw. „dekret o eutanazji” wydany w październiku 1939 r., choć antydatowany na 1 września 1939 r. Głosił on:
Reichsleiter Bouhler i dr. med. Brandt otrzymują pod osobistą odpowiedzialnością zlecenie rozszerzenia uprawnień imiennie określonych lekarzy w tym zakresie, by mogli chorym, których stan jest krytyczny i których według oceny należy uznać za nieuleczalnych, zadawać śmierć z łaski.
Dokument ten stał się faktyczną podstawą programu likwidacji osób chorych psychicznie, określanego kryptonimem „Akcja T4”. Pismo Hitlera nie miało jednak rangi ustawy i lekarze mogli się od jego wykonania z łatwością uchylić, ale w wielu przypadkach czynili inaczej. Odmowa wiązała się bowiem z przykrymi konsekwencjami, które mogły zaważyć na karierze zawodowej i naukowej. Lekarzy, którzy zdecydowali się przystąpić do tego programu obowiązywała ścisła tajemnica pod groźbą kary śmierci.
